Altijd de bangste, altijd die angsten

Of ik niet bang ben? Ja natuurlijk wel. Ik ben ontzettend bang om dood te gaan, heel erg zelfs. Zeker nu een snottebel bij mij catastrofaal kan zijn. Mijn blinde vertrouwen in mijn goddelijk gewaande lichaam is even weg. Het is nu voor het eerst sinds ik in behandeling ben voor lymfklierkanker dat ik echt zenuwachtig ben. Op de dertigste van juli ga ik onder namelijk een CT –scan liggen, om te kijken of die gore rotzooi die ik elke week krijg ingespoten ook een beetje werkt. En er is een kans dat daar slecht nieuws uit komt. Ze kunnen dan nog een hoop trucjes op mij doen hoor. Geen zorgen. Maar als je chemo krijgt, wil je stiekem ook wel dat het een beetje aanslaat!

Chemo en Joris Krouwels zijn een goede match. Ik ben nog niet misselijk geworden en krijg steeds meer energie om mijn dingen te doen. Vorige week chemo-week en heb mijn werk geen enkele keer hoeven afzeggen. Na vier liter chemo fladder ik nog over het terras. Onverstandig? Absoluut niet! Dokter is blij dat ik veel beweeg, wat een flinke pre is. Als je onder een chemobehandeling gaat liggen, blijf je liggen.
Bovendien sta ik echt te stuiteren van de Prednison. Zelfs na een dag werk, lig ik soms wakker. Die Prednisonpillen zijn zulke uppers; vrolijker gestemd en meer energie. Maar wie geeft Joris Krouwels dan ook uppers?! Dat vind ik zoiets als een kleuter anti-rimpel crème geven.

“Joris jij bent ook zo’n sterk persoon, man!”, hoor ik vaak. (Of iets in die richting.) Maar ik bestempel het echt als mazzel. Stel nou dat mijn maagwand een halve millimeter dunner was? En ik wél elke dag kotsend in bed lag? En geen hap naar binnen krijg ondanks mijn lichaam veel kilocalorieën nodig heeft? Dan was ik dus wel een hoopje verdriet geweest die je elke dag kon opdweilen. Maar was ik dan een zwakker persoon geweest?

Janken en Juichen
En ik huil nog lekker veel. Heerlijk. Dat hoeft niet iedereen te zien of te horen. Ik was altijd een huilebalk, maar dat is nu nog erger. Maar goed, ik heb kanker; ik mag. Die last heb ik.
De last is alleen niet zo zwaar als je zoveel steun krijgt als ik. Ik bedoel ik ben nu negen weken verder. De nieuwigheid is er nu wel een beetje vanaf, zou je zeggen! Maar de hoeveelheid liefde die ik ontvang, hoeveel mensen aan mij denken? Wauw. Ik ben nog mijn hele leven bezig die liefde terug te geven. Werkelijk waar. En ik ga mijn stinkende best doen. Maar daarin geldt hetzelfde als mijn ziektekosten; zelfs als ik nog 50 jaar zou werken, geen zorgpremie ontvang en mijn eigen risico preventief inlever betaal ik mijn behandeling net niet af. Ik sta een hele hoop liefde in de schuld aan de wereld, aan mijn familie, vrienden, aan jullie!

Gelukkig zit nog een hoop levenslust in deze jongen. En ga met naïef positivisme die uitdaging aan. Wat ik te horen krijg na mijn CT-scan weet ik niet. Maar luister héél goed lullige lymfkliertjes – die er zo ontzettend op gehaaid zijn mij van het leven te beroven – ik ben nog totaal niet van plan het lootje te leggen. Laat die snottebel dus maar even wachten.

20150722_145553(0)-1

Advertenties