Altijd de bangste, altijd die angsten

Of ik niet bang ben? Ja natuurlijk wel. Ik ben ontzettend bang om dood te gaan, heel erg zelfs. Een kleine ontsteking kan bij mij catastrofaal  zijn. Mijn blinde vertrouwen in mijn goddelijk gewaande lichaam is even weg. En het is nu voor het eerst sinds ik in behandeling ben voor lymfklierkanker dat ik echt zenuwachtig ben. Volgende week ga ik namelijk onder een CT –scan liggen, om te kijken of die gore rotzooi die ik elke week krijg ingespoten een beetje werkt.

Er is een kans dat daar slecht nieuws uit komt… Maar daar gaan we even niet van uit. Als je chemo krijgt, moet het ook wel een beetje aanslaan!

Chemo en Joris Krouwels zijn een goede match. Ik ben nog niet misselijk geworden en krijg steeds meer energie om mijn dingen te doen. Vorige chemo-week en heb mijn werk geen enkele keer hoeven afzeggen. Na vier liter chemo fladder ik nog vrolijk over het terras. Onverstandig? Absoluut niet! Dokter is blij dat ik veel beweeg. Dat is een flinke pre. Als je bij een chemobehandeling bij de pakken neer gaat liggen, dan blijf je liggen.
Bovendien sta ik te stuiteren van de Prednison. Na een dag werk, lig ik soms nog wakker. Die Prednisonpillen zijn mega uppers.

Wie geeft Joris Krouwels dan ook uppers?! Dat is zoiets als een kleuter anti-rimpel crème geven.

“Joris jij bent ook zo’n sterk persoon, man!”, hoor ik vaak. (Of iets in die richting.)

Ik bestempel het echt als mazzel. Stel nou dat mijn maagwand een halve millimeter dunner was, en ik wél elke dag kotsend in bed lag? Dan was ik dus wel een hoopje verdriet geweest die je elke dag kon opdweilen. Was ik dan een zwakker persoon geweest?

Janken en Juichen
En ik huil nog lekker veel. Heerlijk. Dat hoeft niet iedereen te zien of te horen. Ik heb kanker; ik mag dat. Die last heb ik nou eenmaal.
De last is alleen niet zo zwaar als je zoveel steun krijgt als ik. Ik ben nu negen weken verder. De hoeveelheid liefde die ik ontvang, de mensen die aan mij denken… Wauw.

Het kost mijn hele leven die liefde terug te geven. Werkelijk waar. En ik ga mijn stinkende best doen. Daarin geldt ongeveer hetzelfde als bij mijn ziektekosten; zelfs als ik nog 50 jaar werk, geen zorgpremie ontvang en mijn eigen risico preventief inlever betaal ik mijn behandeling niet af.

Dus… Ik sta een hele hoop liefde in de schuld aan de wereld, aan mijn familie, vrienden & jullie!

Gelukkig zit nog een hoop levenslust in deze jongen. Ik ga met naïef positivisme deze uitdaging aan. Wat ik te horen krijg, na mijn CT-scan weet ik niet.

Maar luister héél goed, lymfkliertjes – die zo gehaaid zijn om mij van het leven te beroven – ik ben totaal niet van plan het lootje te leggen. Luister héél goed… Joris Krouwels’ begrafenis valt niet in 2015!

20150722_145553(0)-1