Dinertafel

Als de moeder van Sophie een jaar of acht jonger was geweest had ik daar wel voor getekend. Ze lijkt erg op mijn toekomstige ex-vriendin, alleen, aardig. Precies dezelfde schoonheid: grote blauwe ogen, een lang slank lichaam een eindeloze bruine lokken. Allen met het talent een warm – en met emotie beladen – gesprek te voeren. Maar ik moet toegeven dat ik tijdens de borrel al door dat zij ook niet mijn droomvrouw was. Ze begon foto’s te maken van de cadeaus onder de kerstboom en van de versgedekte dinertafel, om ze vervolgens met iedereen te delen over Facebook. Beetje uilskuikerig voor een volwassen vrouw, al was dat ook binnen mijn sociale-media-kring eerder regel dan uitzondering. Maar faken dat deze avond ook maar een beetje kersgezelligheid voor ons te bieden had, was misschien wel de grootste leugen op mijn timeline van dit weekend.

De dinertafel is lang en precies gedecoreerd als in de clichématige kerstfilms van Hollywood. De vader van Sophie zit aan het hoofd van de tafel, ik aan het achterwerk. Je kunt aan de tafel natuurlijk niet precies zien wat het hoofd en wat de achterkant is, maar bij Sophies familie is het altijd heel duidelijk. Eduard, heet hij. En Eduard lacht nooit. Ik heb nog nooit een persoon gezien waarbij de mondhoeken zo diep gezonken zijn als bij mijn schoonvader. Ik weet in ieder geval waar mijn vriendin het van heeft. Eduard had het opzienbarende talent elke positieve gedachte in no-time om te buigen tot deprimerende hersenschimmen.
“Ze hebben een middel tegen longkanker gevonden”, zegt Sophie halverwege haar tweede handje gezouten pinda’s.
Na een norse grom van haar vader merkt hij op “dat het wel te laat was voor zijn moeder” die ergens vlak voor Jura bezweek aan de ziekte.
Zoek het woord ‘negatief’ op in het woordenboek en je komt Sophies vader tegen.
Wat deed ik hier? Ik bedoel, ik was ook gewoon uitgenodigd bij mijn eigen familie. Daar gaan ze zo gourmetten. Lees: het sfeerverhogend verneuken van goed vlees is. Dan was ik toch lekker zonder Sophie gekomen? Zou mijn moeder fantastisch vinden. Na kerst is het toch over tussen ons. App ik toch even door dat het uit is?

“Moet dat nou?”, brulde Eduard naar zijn zoon links van hem, “haal die vieze ellebogen van tafel. Je leert het godverdomme ook nooit!”
“Sorry…” mompelt Willem en hij buigt zijn hoofd richting het zilveren bord met servet erop.
“En doe de volgende Kerst even wat netjes aan zoon! Je bent geen twaalf meer.”
Natuurlijk was Willem nog wel twaalf, in zijn hoofd. ‘Iets netjes’ had hij waarschijnlijk niet eens in zijn kast liggen. Willem haalt zijn schouders en mompelt iets tegen zijn gebreide wijnrode trui. Zwijgend kijk ik toe.

“Gezellig!”, gooit Sophies moeder in de groep, “Nu we toch allemaal zitten, maak ik de hertenbiefstuk klaar.”
“Hopelijk is het voorgerecht wel te eten…” fluistert Eduard op een volume dat juist iedereen het kan horen.
“Toe nou lieverd!”
“Het is toch zo, laten we wel wezen! Bij het eten van die biefstuk vraag ik mij elk jaar weer af of het het hert waard was. Als de jager wist van jouw biefstuk, had hij denk ik niet geschoten. Ik zit godsgloeiende nog op die biefstuk van vorig jaar te knagen!”
Ik moet lachen, maar ik durf niet. En ook Sophie en Willem hebben even geen woorden klaar om de situatie wat gemakkelijker te maken.
“Het voorgerecht is poenpoensoep.” Aldus mijn schoonmoeder, en ze verdween in de keuken.
Ik zie in de ogen van Sophies moeder dezelfde emotie als die mij heeft gevangen. Ik zie haar zich dezelfde vraag stellen.
‘Wat weerhoudt me? wat weerhoudt mij om die mondhoeken door te trekken tot aan zijn knieën en zijn tweedehands colbert ritueel te verbranden?’
“Eh Willem?” zegt Sophie.

Aan de overkant is het stil.

“Willem!”

“Heb je het tegen mij?”

Ik hoor Eduard hardop zuchten.

“Ben je bij ons met oudjaar?”

“Dat had ik toch al beloofd?”

Vorige keer dat Willem had ‘beloofd’ op het familiediner te komen zat hij vast in een politiecel in Amsterdam voor het stelen van schoenen. Het verbaasde hem zo erg dat schoenen zo gemakkelijk mee te nemen waren uit winkels dat hij volledige etalages van de Kalverstraat had leeggeroofd. Overigens wel allemaal netjes in zijn eigen maat. Hij kwam er in de cel pas achter dat alle exemplaren voor de linker voet waren bedoeld, iets waar hij nooit aan had gedacht.
Het feit dat hij vanavond op tijd is komen opdagen kost mij al een tientje.
“Ik houd je eraan broertje”

Zwijgend wordt de poenpoensoep geserveerd. Eerst komt de pan op tafel. Een minuut later wordt de stilte doorbroken door klinkende borden met kommen erop. Het is voor iedereen duidelijk dat de kans dat de vrouw des huizes een fifty-fifty kans heeft het servies op de grond te laten kletteren. Niemand verrekt een spier.
“Dankje”, zeg ik als de laatste kom mij bereikt.
De soep heeft aan tafel het meest te zeggen. Ik ben al lang blij dat er wat te eten op tafel staat. Na een stil kwartier sjokt de moeder van Sophie weer naar de keuken. Aan de blik van Eduard te zien voor de hertenbiefstuk.
Ik voel me al lang niet meer gespannen in dit soort situaties, ik ben ze wel gewend. Dat betekent niet dat het correct is. Als ik Sophie elke dag ik haar gezicht zou spugen en op Badirhariaanse wijze in elkaar zou meppen zal het ongetwijfeld ook wennen. Voordeel daaraan is dat ik in een keer van haar af ben.

We horen Willem nog slurpen, die in alle rust zijn soep soldaat zit te maken. Sophie lacht. Glimlacht. Onder die dikke laag make-up en rode lippenstift zie ik dat ze net zo gelukkig is als ik miserabel.
“Alles goed lief?” vraagt Sophie.
Ik reageer niet.
Sophie legt een hand op mijn been en lacht weer. Alsof alles doodnormaal is. Alsof er niets gebeurd is. Alsof ze altijd zo lief voor mij is.
Gelukkig vangt haar moeder alle aandacht. De tafel kijkt toe hoe ze – wonderbaarlijk genoeg – met vijf borden over haar dunne armpjes verdeelt de keuken uit komt. Ik durf nauwelijks met mijn ogen te knipperen. Elke druppeltje jus wordt nauwlettend richting het tapijt gekeken. Niemand verroert een vin. Het geluid van klinkende borden en knikkende knieën vult de kamer. Ik zie dat het bord dat tussen haar linker ringvinger en pink als eerste sneuvelt. De schriele pink kan het niet meer hebben. En daarmee is een kettingreactie gestart. Het tweede bord valt ook. De dame wankelt en straalt totale paniek uit. Inmiddels liggen er meer ingrediënten op het tapijt dan op de borden. Bij het vallen van het derde bord probeert Sophies moeder met haar andere hand nog een biefstukje te redden, wat ook het einde betekent voor de laatste twee hoofdgerecht. De moeder van Sophie is het laatste wat op grond klettert.
Opeens komt de familie in actie. Ik zie Eduard nog intern juichen om de gesneuvelde biefstukjes .
Sophie en Willem pakken beide een trillend armpje van hun moeder. Ik pak mijn jas, doe vluchtig mijn iPhone uit en ontsnap. Buiten ruik aan mijn colbert. In de verre verte herken ik nog die stevige gourmetlucht. Die krijg je er nooit helemaal uit.

Advertenties

Sinterklaas en z’n kutnegers

Moeten wij echt elk jaar talkshows gaan vol plamuren met voor- en tegenstanders van de Zwarte Piet? Ik keek eergisteren even naar Pauw & Witteman. Daar werden gasten witheet over het al dan niet afschaffen van ‘Zwarte Piet’. Was geen prettig gezicht. Een bíjna serieus te nemen discussie over wat geschminkte bekende Nederlanders in feestwinkelkleding. Wat een droeftoeters. Gewoon een volwassen donkere man die Zwarte Piet wil afschaffen en er dit jaar alles aan gaat doen om het feestje van de gemijterde man te dwarsbomen. Tragisch.

Mensen die beweren dat Sinterklaas een racistisch feest is hebben gelijk. Een stokoude heilige die zich laat begeleiden door een stel huppelende negers om kinderen te verwennen. Hartstikke fout. Nummer één traditie van Nederland. Me hol!
Ga het Sintencircus eens uitleggen buiten deze landsgrenzen, kom je er wel achter; ze verklaren ons totaal voor gek.  Maar de functie van Zwarte Piet ligt toch niet op de tocht?

Aftreden Zwarte Piet

Het gaat toch om die koters die elke 5 december blij maken? We gaan toch niet de moraalridder uithangen over een traditie die gaat over een uilskuikerige, driehonderd jaar oude vent die per stoomboot reist, om vervolgens, op zijn schimmel, pakjes door de schoorsteen/verwarmingsbuisje heen te proppen? Doe even normaal! Elk weldenkend individu ziet van afstand dat daar niets historisch correct aan is.
En de kinderen? De kinderen die we elk jaar weer volproppen met zoetigheid en leugens over een lul in een tabberd die ze cadeautjes komt brengen. Die zijn toch geen greintje racistischer geworden van die Zwarte Piet? Net zoals er nog nooit één jood is omgekomen aan jodenkoeken.

Zwarte Piet is een held

Ik was laatst terug gegaan naar mijn kleuterschool om mijn oude juf op te zoeken. Daar hadden ze het over Sinterklaas. Over wanneer hij ook al weer aankwam en wat voor tekeningen ze voor de goedheiligman gingen maken. Op de vraag wie van de kotertjes ambieert ook Zwarte Piet te worden staken vier jongetjes hun vinger op. De enige twee zwarte jongentjes hielden zich stil; zij zagen een carrière als brandweer of kunstenaar. Prachtig: de doelgroep van Sinterklaas zijn simpelweg te jong om ook maar iets van racisme te snappen. Een spierwitte roodharige die ervan overtuigd is dat hij later Zwarte Piet kan worden. Dat is toch fantastisch!

Geef meteen maar onze negerzoenen terug overigens. Die hebben toch ook niemand iets misdaan. Ik kom pas in actie als, rond de intocht van de goedheiligman, voltallige kleuterklasjes – op Eindhovense wijze – het leven uit hun gekleurde medestudenten trappen. Zo niet, dan doe ik nog een pepernootje en een jodenkoekje.

Maar mocht de motie door de Tweede Kamer komen wil ik best solliciteren voor Witte Piet. Lieve Sint, ik heb horeca ervaring. Maar als u liever een stel Polen aan boort neemt snap ik dat best. Ze werken vaak ook nog harder dan die zwarte klootzakjes. Ik snap dat u ze gaat missen, maar goed, racisme hè…

37 Vliegende Fyra’s alstublieft

De eerste koppen die ik las deze Prinsjesochtend waren totaal tegenstrijdig. Klik maar, het staat er echt.
Binnen één voorpagina meldt NU.nl dat de Nederlandse staat 2300 extra banen gaat schrappen bij Defensie. Voor diezelfde Defensie koopt het ook 37 Joint Strike Fighters. Dat kan je toch niet uitleggen? Minister Jeanine Hennis ga je schamen, muts.
Voor de duidelijkheid, ik ben de laatste die zegt dat je niet op Defensie moet bezuinigen! Sinds de val van Srebrenica zeg ik – “Elke Dutchbatter minder, is er één!”

Wat zou jij doen? Met 4500 miljoen?

4500 miljoentjes over de toonbank? Je kunt van de F-16 zeggen wat je wilt, maar hij functioneert tig keer beter dan de JSF momenteel. Wist je dat de JSF nog geen enkele bom of projectiel op een doel heeft weten te mikken? De piloten krijgen de hightech helmen nog niet op hun harses en er is geen enkele JSF ooit opgestegen met regen of slechte weersomstandigheden. Bovendien is de verf ‘radarabsorberend’ (?).
Eigenlijk zijn ze wel een beetje te vergelijken met vliegende Fyra’s. Vliegende Fyra’s voor 4,5 miljard euro; iets meer dan 121 miljoen per vliegtuigje. Toen ze in 1999 begonnen aan de JSF raamde ze de kosten per vlieger op 29 miljoen. Een inflatie over 12 jaar van 421%! Een cijfer waarvoor zelfs Mugabe zich zou schamen.

“Wat?!” roept mijn huisgenoot, “ 212 miljoen? Dat is meer dan Real Madrid voor Gareth Bale heeft betaald!” Die tussen haakjes zojuist op de bank is begonnen bij het eerst Champions League-duel van het jaar.

Drama dinsdag in september
Van alle cijfers die vandaag gepresenteerd worden, zijn die van Defensie en de JSF toch het meest beschamend. 2.300 ontslagen, bovenop de 12.000 die al aangekondigd waren. Dat zijn 14.300 prima functionerende militairen die op straat worden geflikkerd. Daarmee lopen de bezuinigingen op tot 348 miljoen; iets minder dan de aanschaf van drie van de 37 JSF’jes. Voelt een beetje als het ontslaan van personeel om de bonus van de topman op te krikken. Wilde we daar juist niet vanaf? Verdomme…

De angsten en teleurstellingen galmen door Den Haag als een trage kogel door de Binnenhofse kerk. Geen politicus heeft een goed tegenargument. Er wordt alleen wat geschopt tegen dit kaalgeslagen kabinetje. Wie haalt de stekker uit de beademing?

In een donker hoekje belt minister van Defensie – Jeanine Hennis – met haar wapenleveranciers. Ze heeft waarschijnlijk 37 drone-upgrades nodig voor de JSF; bij de volgende bezuinigingen zijn er geen piloten meer over om ze te besturen!

De Roemenen komen!

“Zei hij dat echt?!”, riep ik vanochtend hardop tegen mijn kopje Nespresso. Ja, hij zei het echt. Meneer Wilders stelde voor “mannen met snorren en indrukwekkende petten” op de grens te zetten en vanaf januari alle Bulgaren en Roemenen tegen te houden.
Deze landen behoren vanaf 2014 tot het verdrag van Schengen. Dit wil zeggen dat burgers zonder vragen binnen de gehele EU mogen wonen er werken.
“Mannen met snorren en indrukwekkende petten”? Voeg een vleugje Jodenhaat toe en je bent klaar…
Met een groot verkeersbord met daarop “geen toegang” marcheerde Geert, met zijn posse klerenkasten, richting de ambassade van Roemenië. Ik zet mijn tweede bakje en fantaseerde hoe hij met zijn beveiligers alle ambassadeurs en hun Oost-Europese medewerkers wegjaagt met zijn indrukwekkende verkeersbord en nationaal geneuzel. Zover liet hij het helaas niet komen.

Wéér alleen een mening

Deze actie was een van te voren aangekondigde practical joke om een statement te maken in de richting van de Roemenen. Ouderwets Wilders. De media lusten er wel pap van. Lekker cameraatje aan en smullen van de ingestudeerde one-liners. Ik zag het bij de NOS, RTL en WNL.
Droevige symboolpolitiek van bovenste populistische plank. Leuke mening Geert, maar wat bereik je hier nou echt mee?

Asscher

Wie we niet zagen bij de grote omroepen was onze minister van sociale zaken, meneer Asscher, die intussen daadwerkelijk politiek aan het bedrijven was. Hij vertelde de Volkskrant dat hij zijn Europese collega’s, tijdens een top dit weekend, waarschuwde voor de potentiële toestroming van arbeidsmigranten.
Ik moest ervoor zoeken; alle zendtijd over de opengaande grenzen was al gekaapt door het examenstunt-achtige grapje van Geert; drie hoeraatjes voor de waan van de dag.

Terwijl ik mijn hoofd tegen de muur bonk besef ik dat de zorgen en waarschuwing van Asscher en ook de wanvertoning van Wilders niet onterecht zijn. Toen in 2011 de grenzen open gingen voor Poolse arbeiders werd er een toestroom verwacht van rond 15.000 Polen. Dit werden er uiteindelijk bijna 100.000. De problemen hebben we gezien.
Hoeveel Oost-Europeanen kan dit land nog hebben?

Xenofobie

Wederom zitten we vast in Europese beleid. De waarschuwing van de minister heeft het effect van een zacht scheetje in een sterrenrestaurant, en zal spoedig verdampen in dunne Europese lucht.  Aan deze regels doe je als éénling helemaal niets. Eurocommissarissen hebben Asscher al bestempeld als een overdreven xenofoob. Grappig, dat gebeurde geen enkele PvdA’er ooit.

We zullen zien of Wilders genoeg mannen met snorren en indrukwekkende petten kan vinden om onze grenzen te bewaken. Misschien kan hij een paar Polen inhuren. Of Mexicanen, die blijken erg sterk te zijn op het gebied van snorren en hoofddeksels. Ik vind het weer allemaal lekker opgeblazen en overdreven. Wel lekker dat we tegen januari weer een nieuw online meldpunt hebben. Ik heb je gemist Geert.

Bea, Bedankt

Als ik Trix was, zou ik ook aftreden. Ze schaamt zich dood voor ons. Nog meer dan voor haar eigen zoon, die het uilskuikerige baantje van mama mag overnemen. Want dat is het toch wel geworden. Een voortwoekerend Oranje-circus dat zijn grenzen niet kent. Geen Oranje koorts, geen Oranje ziekte, maar een ware Oranje-epidemie.

Baard
Op Facebook zoekt men steun voor een motie. Want een koning zonder gezichtsbeharing? Dat kan natuurlijk niet.
Volledige straten worden Oranje gekalkt. Niet alleen slingers buiten, maar ook frutsels binnenshuis. Alles Oranje, tot aan de horizon. Trix kan het niet meer aan. Dat middelbare B-artiesten een Oranje/liedje aan het schrijven zijn en heel Nederland mag meedoen. Het staatshoofd van een natie is nog nooit zo’n grote grap geweest. Dat kan toch alleen bij ons? Probeer dergelijke fratsen maar eens als Elizabeth gaat aftreden in Groot-Brittannië. No, bloody way!
Knap, van onze Koningin, dat ze het nog zo lang heeft weten vol te houden met zo’n droevig feestjevolkje als wij.

Oranjeloosheid
Ik zeg, even geen Oranje deze maand. Geen Oranje taarten, geen Oranje jurkjes, geen Oranje bende door de straten. Gewoon een deugdelijk en eerzaam afscheid van een staatshoofd. Netjes in pak, een groot bronzen standbeeld van Trix onthullen op een Amsterdams plein en het ouderwetse volkslied zingen. En dan alle coupletten. Zodat het buitenland op het nieuws kan zien dat de Hollanders niet met alles de spot drijven maar onze geliefde vorstin respecteren.
Helaas. In plaats daarvan zien ze waarschijnlijk een stelletje dronken debielen die bier en taart over foto’s van onze aanstaande Koning(in) al het pleuren zijn, onder het genot van de meest treurige Oranje-muziek op de achtergrond. Zonder een sprankje schaamte.
Trix wel. Ze is er klaar mee.

Bedankt
Intussen kan ik niet uitgaan, door de zoveelste storING weigert mijn Oranje pinpas.

Dan maar op de bank hangen. Op Radio Veronica wordt vastgelegd dat Trix voor het laatst als Majesteit de stad Utrecht bezoekt. En luidkeels zingt het publiek.
“Bea bedankt! Bea bedankt! Bea, Bea, Bea, bedankt!”

Ik zou er ook mee stoppen. Ik voelde het Blauwe bloed onder de nagels van Trix vandaag komen. Ik erger mij ook, Groen en Geel. Oranje.

Alle Robert M-etjes van het net

Dus de pedofielenvereniging Martijn is officieel verboden. Volgens de rechtbank ‘verheerlijkte Martijn seks met kinderen en zette het ook neer als normaal en acceptabel’. Als voorstander van de vrije rechtstaat hoopte ik op een andere uitspraak. Daar is geen regel verbroken.

Wat zijn we blij…

Wij kunnen verenigingen toch niet verbieden omdat we het simpelweg niet eens zijn met hun standpunten, hoe debiel dan ook? Een barstje in de vrijheid van meningsuiting. Kinderen misbruiken, strafbaar. Kindermisbruik wanhopig proberen te rechtvaardigen… Dat mag toch? Het is maar een mening. Ik hoop dat Martijn nog in hoger beroep kan. Ik heb Brams nummer nog wel, hoorde dat hij niet zoveel te doen had laatste tijd.

Toch zie ik populistisch Nederland jubelen op de NOS. De pedo’s zijn van het net geveegd. Ik weet niet of u wel eens kijkt? Martijn was niet meer dan een droevig in elkaar geflanst HTML-websitje. Kinderlijk bijna! Daarmee zijn alle Robert M-etjes nog niet achter slot en grendel.

Intussen laat een vriendin mij deze foto zien.

pedoMartijn

Ik zucht. Heel diep. Ik trok die ‘like ’n share’ fanaten al nauwelijks.

Ja, daar geilen we op; eigen rechtertje spelen. Zeker als het kwaad een gezicht heeft. Daar kan de morrende massa haar frustratie kwijt. Ik ga er ook niet verder op in, ik ga het die mensen niet allemaal uitleggen. Jullie zijn geen schaamhaar beter.

Ik heb medelijden met de pedo’s. Ja, echt. Hitsige katholieken gaan al eeuwen hun gang, criminelen motorrijders mogen hun clubhuis houden en graaiende bankiersfilialen blijven open. De fleecetrui dragende kinderliefhebbers moeten hun paginaatje sluiten, terwijl zíj nog niet op iets strafbaars zijn betrapt. Krom is dat. Is dat recht?

Waar de pedofielen zich nu gaan schuil houden mag Joost weten. Misschien is er nog wel plek in de steeds kleiner geworden anoniemiteit, ergens. En zo niet, dan kunnen ze volgende maand bij mijn nieuwe kroeg terecht; Het Hofbarretje. Maar ik schenk niet onder de 16.

Regels zijn regels.

GroenLinks

Ik was helemaal niet zo secuur met mijn sollicitatiebrief. Maar je begrijpt natuurlijk dat ik niet het beste uit mijzelf als ik aanneem dat ik de enige kandidaat zal zijn. Nog verder de afgrond in? Dat was voor de organisatie waar ik solliciteerde on-denk-baar. Rock, fucking, bottom.

Ik hoor je denken. Joris maakt weer een grapje over dat hij ook voor Paus heeft gesolliciteerd.
Nee, nee, aan die arbeidsvoorwaarde ga ik mij niet wagen. Bovendien hekel ik Italianen, staan mijters mij matig, heb ik niets tegen homo’s, heb ik kleine kinderen altijd met rust gelaten en nog nooit verkrachtingszaken diep in een doofpot proberen te stoppen. Ik kom dus op alle fronten niet in aanmerking.

Voorzitter worden van een misdadige organisatie? Dat ga ik pas doen als (S)NS mij het heel beleefd en vriendelijk vraagt.

BAM
Ik stuurde mijn, met spelfouten bezaaide brief naar het tijdelijke bestuur van GroenLinks. Getiteld “Nieuwe voorzitter, BAM”, want humor.
En wat mijn verbazing schetste… Er waren verdomme nog drie andere kandidaten.
Drie! Ik kon het wel schudden. Ze waren verdomme nog lid ook.
Ze werden ook alle drie uitgenodigd bij Mathijs aan tafel. Mijn sollicitatie ging op Pauselijke wijze de doofpot in.
Drie kandidaten voor het voorzittersschap van GroenLinks. Voor de duidelijkheid, zoveel zetels hebben ze nipt in de Tweede Kamer. Ze kwamen bij de DWDD hun visie en slogan presenteren. Gênante vertoning.
“Pittig op de inhoud, daadkrachtig in wat ik doe en ik heb oog voor mensen” zo brak Lotte van Hooijdonk clichématige het ijs. Gewoon drie uilskuikerige droeftoeters die nog een hele korte politieke toekomst uit die partij proberen te persen.
Alsjeblief kandidaten… Schaf die partij toch af. Wie haalt die stekker uit de beademing?

Kiesdrempel
Ik pleit (bijna op basis van de DWDD van gisteren) dat we gewoon een kiesdrempel moeten instellen voor het parlement, zoals bij onze oosterburen. Dan veeg je in één keer al die knotsgekke en nietszeggende partijen uit het systeem. Dan hoeft Mark Rutte nooit meer aan te kloppen bij die enge vrouwenhaters van de SGP, dan weren we alle koeien en varkens uit de Tweede Kamer en dan gaat dat, de vernedering in geblunderd kutpartijtje, zo de prullenbak in. C’est tout.

Schaf dat GroenLinks toch af…

Wie het gaat worden weet ik niet. Grashof, Kos of Hooijdonk (drie namen die je overigens direct weer mag vergeten). Ik smeek jullie. Als jullie ogen echt zo gericht zijn op duurzaamheid, dan zien jullie ook dat er van duurzaamheid geen ruimte is binnen GroenLinks. De kiezer ziet het. In de kamer en in de peilingen.
Maar eerlijk is eerlijk. Het levert geestige kneuzentelevisie op.

Landgenoten…

De achtentwintigste van januari. Mijn verjaardag. Familie die nooit belt, belt opeens op. Vriendelijke woorden, sms’jes om mijn oren en een recordaantal berichten op mijn Facebook. Ik was gelukkig. Even alle aandacht op mij. 

Dacht ik.

Toen kwam Trix op de televisie. Tijdens GTST (wie denkt ze wel niet dat ze is?!) even haar aftreden bloemrijk aankondigen. En ja, dan is de verjaardag van deze ras-republikein op bittere wijze verpest.

Niet het gewenste einde van onze Oranje-beslagen monarchie, maar Willem als troonopvolger. Domper.
Natuurlijk, Trix moest een keer van die troon. Ze kon niet zoals haar bovenbuurvrouw tot in den treurnis koningin blijven omdat het hele volk, en de rest van de wereld, zich dood schaamt voor haar zoon. Niet Elizabeth 2.0, of project Beatr-X. Gewoon netjes en op tijd het stokje doorgeven zoals een vostin dat staat.

Trix belde mij nog even. Doe we vaker. Ik loog dat ik haar heel erg ging missen en loog harder dat ik denk dat Alex het prima gaat doen.
‘Dankjewel, Joris. En nog gefeliciteerd met je verjaardag.’ Zei Trix. (Ik mag ook Bea zeggen.)
Wel zei ik eerlijk dat ik op meer vuurwerk had gehoopt. Dat ze haar kapsel af zou doen en er een fantastisch mooie bos blonde krullen onder die gemetselde pruik tevoorschijn kwam. Majesteit kon er om lachen.

Na het gesprek doe ik de televisie aan. Blijkbaar moeten we er allemaal wat van vinden. Ja, want de hele Publieke Omroep wordt ermee dicht geplamuurd. Zoveel koningshuis op de televisie, ik werd er krankjorum van. Kom je met een Suzuki Swift nog niet doorheen.

Het volk praat erover. Het volk discussieert. Heel voorzichtig. Want de koningin is heilig, ze bezit een soort ontastbare aura, die wel eens beschadigt, maar nooit verdwijnt.
Moeten we dat circus niet opdoeken? Natuurlijk moeten we dat. Miljoenen euro’s worden die paleizen in geflikkerd. Villaatje in Mozambique hier, privéjet daar, het kan niet op. Nog even gezellig op wintersport.

Koningshuis? Houd toch op, dat is niet van deze tijd. Iedereen die er rationeel over nadenkt snapt dat het een debiele bedoeling is. Maar goed, wie haalt de stekker uit de beademing? Republikeinen verenig u!

Nee ik meende het wel aan de telefoon; ik ga Trix wel missen. Ondanks dat ik die peperdure poppenkast meteen de deur zou willen wijzen, vond ik Trix altijd een sympathiek persoon. Een goede koningin. Zal Willem die ontastbaarheid van zijn moeder erven? We wachten het af. Wachten tot we ons genoeg schamen voor onze koning. En als dat gebeurt als een woedende menigte dat paleis binnenstormen, het geld uit zijn binnenzak kloppen en dan met dat geld, weet ik veel, een vastgoedbank redden of iets dergelijks. Ik ben er klaar voor, ik heb er zin in.

Maar eerst even een overdaad aan plaatjes met koeienletters eroverheen ‘liken’. Bij sommige moet ik lachen. Bij andere heel erg hard.

 

 

Kerstpenis

De internetpenis is al jaren oud. Verzonnen voor Twitter. De grote van je internetpenis hangt af van het aantal volgers dat je hebt ten opzichte van het aan personen die jij volgt. Lady Gaga heeft met een recordaantal volgers en nog geen handje vol ‘follows’ de grootste lul van het web.

Ik niet. Mijn internetpenis heeft het schildpadeffect; minder volgers dan de hoeveelheid mensen die ik volg. Maar wacht maar tot Bloggebrood een internationaal succes wordt wegens geniaal zijn. Interneterectie van jewelste!

Nu bedacht een vriendin van mij de Kerstpenis. Het aantal kerstkaarten dat je krijgt, min het aantal dat je stuurt = Kerstpenis.

Kaartjes
Nu stuurde ik voor het eerst kerstkaarten dit jaar. Dertig om precies te zijn. Had ik van te voren besloten, dus niet boos zijn als je er niet één van mij hebt ontvangen, ik mag je ongetwijfeld heel graag, maar je was niet één van de eerste dertig personen die in mij opkwam vorige week dinsdagochtend, excuses.
Nu zei de dame in kwestie dat ik de kerstkaarten van voorgaande jaren niet mee mocht tellen om mijn kerstgeslachtsdeel op te pompen. Dat bracht mij een beetje in verlegenheid. Ik moest dus sowieso dertig kaarten op de deurmat krijgen om mijn kerstpiemeltje boven de nul te krijgen, en laat ik zeggen dat dat nog niet is gelukt.

Penisverlenging
Ik schaamde mij een beetje dat ik deze berekening maakte, alsof ik die stapel kaarten uilskuikerig in elkaar heb geknutseld voor mezelf. Maar toen besefte ik het: als iedereen zich zorgen gaat maken over de lengte van zijn kerstjodokus, dan stuurt nooit meer iemand een kaartje! Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Al waren we het wel eens dat het een mooie situatie zou zijn om dat droevige bedrijf TNT eindelijk uit haar lijden te verlossen. Maar verhalen over krimpende financiële penisjes verzin in volgend jaar wel.

Ik haalde mijn mobieltje uit mijn zak en las een heel lief bedankje van dat ene meisje, voor mijn belachelijke kaartje. Er begon toch iets te kriebelen bij mijn jonge heer. En een glimlach.

Positieve lul
Over de ‘app’ bedank ik de mensen die hun stinkende best deden mijn kersttampeloerus te doen groeien en begin weer even vluchtig te rekenen… Als ik de familie van de gestuurde kaarten aftrek, want geef toe, familie telt eigenlijk niet. Ook de verplichte namen die huisgenoot zijn van de mensen die eigenlijk een kaartje wilde sturen daar ook vanaf haal moet ik voor morgen nog maar twaalf kaarten ontvangen voor een positieve kerstsnikkel. Moet kunnen! Ik wacht met smart bij de bus.

Maar daar schrijf ik dit blogje niet voor. Ik wil al mijn lezers een fantastisch Kerstmis wensen en ik beloof voor 2013 weer veel politiek incorrect gezeik en gezanik, om er buiten het web één geniaal, positief en briljant jaar van te maken.

 

Rebound

Ik heb slecht nieuws voor alle singles die mijn blog lezen: er loopt haast geen relatie op de klippen in december. Verklaringen genoeg natuurlijk en cijfers liegen niet. Het duurt nog even voor je iemands bloedgeile rebound kan zijn. Nee, in december niet. Hoe droevig een relatie tussen twee personen is, in december blijf je uit totale eenzaamheidsangst bij elkaar. Regel. Zelfs al is de liefde verder weggezakt dan GroenLinks in zetelaantallen.

Mark en Diederik zullen dat ook zeker doen. De kersverse coalitie haalt natuurlijk de nieuwjaarstreep. Het gros van het gepeupel vindt dat heel kwalijk. Inclusief die op hen stemden. Volgens de peilingen van Maurice staat er op dit moment een woedende menigte voor het torentje van Mark om hem te verjagen.

Draagvlak

Je kunt nivelleren nog niet eens opschrijven en rechts Nederland is al van mening dat het kabinet mag vertrekken. Al bij de eerste de beste ‘verkiezingsbelofte’.

Iedereen weet dat er bezuinigd moet worden, maar dat mag eigenlijk nergens op. Oh ja, behalve op ontwikkelingshulp. Dat is corrupt en we kennen die armoedige mensen toch niet die wij al eeuwen lang constructief leeg zuigen. Stelletje welvaartzeikers!
Even voor alle hardwerkende VVD-stemmers: het is niet mogelijk onze financiën op orde te brengen door alle uitkeringen en ontwikkelingshulp stop te zetten.

Wispelturigheid 

Wat is er toch met kiezers gebeurd de laatste jaren? Willen echt elk half jaar verkiezingen? Ik ben zelf iemand die al zes jaar op dezelfde politieke partij stemt en  voel mij daarin nog eenzamer in dan een huurder op een VVD-congres. Vanwaar zijn wij zo wispelturig? Meer dan de helft van de ‘kabinetstemmers’ zou vandaag niet nogmaals het potloodje bij hun keuze van 12 september neerzetten. Dat is ongekend veel.

Maar geen nood, ik denk dat Mark en Diederik binnenkort wel uit elkaar gaan… En als dit kabinet valt ben ik groot voorstander dat er een volledig jaar niet geformeerd wordt. België-stijl. Die hebben meer dan 530 dagen geen regering gehad en hebben op economisch niveau Nederland met 5-0 verpulverd.

Jan-Kees, help ons!

En wie het land dan beheert? Ik zeg de politicus die geen imagoschade heeft opgelopen; Jan-Kees. Politicus van het jaar. Kan mij niet schelen wat Één Vandaag daarop te zeggen heeft. De enige politicus die Nederland nog wel vertrouwd. Bijna collectief.
Meneer De Jager, kom alsjeblieft terug de volgende verkiezingen, ergens in september ofzo. Piek lekker laat en word onze premier.

Maar nu nog niet. Geen relatie gaat stuk in december. Maar januari en februari wordt Luilekkerland. Je ziet ze van grote afstand, die voortwoekerende, deprimerende zeikrelaties. Gewoon toekijken, achterban. Toekijken, toelachen, niets over zeggen en geef het tijd. Ook Mark en Diederik zullen breken. Ik geef ze een maand of twee, drie.

Rebound

En wie de rebound van het volk wordt? Zo te zien droeftoeter Geert met zijn clubje zwakzinnige deugnieten. Laten we bidden van niet. Bidden voor een dikke homo die de Messias kan zijn van politiek 2013. Het rode potlood bij Jan-Kees de Jager.
En met datzelfde potlood dan tekenen voor vier jaar, geen overstap, geen peilingen, geen coalitiegeneuzel.
Want politici zijn misschien de bedriegers, maar de kiezers zijn de grootste sletten.