Emma, volgens mij

Zoals ik al zei zat ik in mijn bruine stamkroeg en het was de dag voor Valentijnsdag. Wat ik dronk? Ik weet het niet meer precies. Maar je kent mij, ik ben een doorgewinterde bierdrinker dus het zal wel iets van een dubbel-moutgebrand-half-Belgisch-klooster-trappistje zijn geweest, of een rechtsdraaiende pilsener.
Waarom ze naast mij ging zitten weet ik niet, ik heb het eigenlijk helemaal niet gevraagd. Ik bedoel, er waren nog zo’n acht andere barkrukken onbezet die automatisch een kruk tussen haar en een andere kroegganger zou laten.

“Zware dag gehad?” vroeg ze.
Het was puur toeval dat ik op dat moment even over de bruine bar bungelde en heel opzichtig zat te gapen. Ik bedoel, zo’n drukke dag had ik niet.
“Nee, jij wel?” zei ik bot. Ja, ik kan wel heel geïnteresseerd gaan zitten doen, maar ik was achterdochtig snap je? Een knappe dame die uit het niets vraagt hoe mijn dag was? Daar moet wel iets gesructureerd mis mee zijn.
“Nee, maar je kwam nou niet heel energiek over.”
“Mijn excuses.”
“Dus,” zuchte ze “Hoe ziet jouw droomvrouw er dan uit?” waarna ze snel een slokje nam uit haar vette fluitjesglas.
“Ze moet vals zijn. Oneindig lange blonde haren hebben, totale desintresse voor mij hebben, bloedmooi en uit zijn op het geld dat ik nog niet heb verdiend.”
“Goedemorgen” lachtte ze, “is er iemand nog niet helemaal over zijn ex heen?”
Ik grinnikte schuldig.
“Natuurlijk wel,” loog ik, “anders zou ik zo’n grapje toch niet maken?”
De dame kneep haar grote blauwe ogen een klein beetje dicht.
“Daar zit wat in.”

Natuurlijk was het klinklare onzin. Iemand dit een dergelijk grapje maakt, of – ik noem maar iets – dit verhaal schrijft is nog lang niet over al zijn oude geliefdes heen. Maar wat kan ik zeggen? Een gelukkige schrijver is als een vegetarische slager of een tevreden cabaretier.

“Hoe heet ze”
“Emma”, antwoordde ik.
Natuurlijk had ze alle reden mijn leugentjes te geloven, alles wat iemand bij de eerste ontmoeting zegt is waar, geen reden om anders te doen vermoeden.
“En bij jou? Getrouwd? Gescheiden? Bezet? Alledrie?”
De dame glimlachte. “Daar praat ik niet zo snel over hoor!”
“Dat is ook niet eerlijk.”
“Klopt.”

Ik nam de ongemakkelijke stilte om de dame aan te kijken, wat het negen van de tien keer alleen maar ongemakkelijker maakt. Maar toen niet. Ik glimlachte, zij glimlachte terug. Het moet er achtelijk uit hebben gezien; twee mensen op een oude barkrukken die zwijgend naar elkaar lachen voor zeker 5 – zeg 10 – seconden.
Had ik al gezegd dat ze felrode lippenstift droeg? Echt wauw!
Ik gebaarde of ze nog wat wilde drinken. De dame knikte. Dezelfde vette glazen werden zorgvuldig door de barman hervuld.

“Proost.”

Op het moment dat onze glazen raakten werd ik getrakteerd op de spannendste knipoog ooit. Ik dacht dat ik doodging.
Haar korte postuur deed vermoeden dat ze jonger was dan ik. Haar golvende bruine lokken en brede glimlach bevestigde dat vermoeden. Bovendien, dat lange speelse blauwe jurkje doe je ook niet meer aan na je vijfentwintigste.
“Mag ik dan minstens weten hoe oud je bent?”
De dame pakte haar vettige fluitje.
“Moeilijk” mompelde ze.
“Tweeëntwig?” gisde ik. Overigens was dat de eerste keer dat ik iets oprechts zei die avond, dat je het weet.
“Jij bent niet zo’n goede versierder of wel?”

Ik moest lachen, pak op mijn beurt mijn – wat was het ook al weer – en nam een flinke slok. Ik schudde mijn hoofd. De brede glimlach en dichtgeknepen oogjes van het meisje verraadde dat ik er niet ver naast zat.
“Mag ik dan minstens weten hoe je heet?”
De dame begint hard te lachen met haar hand voor d’r mond.
“Oh kom op, geef mij iets om mee te werken!” Ik sloeg met mijn hand hard op de donkergroene bar “Ik kan niet bij mijn vrienden aankomen dit weekend en alleen maar zeggen dat ‘ze’ heel knap was, zonder een naam, leeftijd of liefdesgeschiedenis.”
“Emma” mompelt ze. “Sorry ik heet echt Emma.”
Ik was bijna vergeten dat ik voor mijn ex het speudoniem ‘Emma’ had gebruikt.
“Nog een laatste dan?” lulde ik eroverheen.
“Hoezo laatste.”
Ik kijk op mijn horloge.
“Ze hebben zometeen de laatste ronde” legde ik uit “Daar duikt elke gast bovenop als een stel festivalgangers op de laatste Lowlandskaartjes.”
“We kunnen het maar voor zijn hè?” zei ze terecht.
Ik gebaarde voor het laatst die avond dat we nog twee drankjes wilden hebben. Bij aankomst van de vettige glazen met pils erin gooide ik wat tientjes onder mijn lege glas. Natuurlijk, véél te veel, maar ik moest zeker weten dat het ook de lading dekte van Emma’s rekening. Gentlemen zijn misschien zeldzaam en ondergewaardeerd anno 2014, maar ik moest er zeker van zijn dat ik in Emma’s oren knoopte dat ik er één van was. Ik zag dat ze iets protesterends en semi-feministisch wilde gaan zeggen maar ik knikte dat het wel snor zat.

“Kan je alsjeblieft niet zo naar mij lachen?” zei ik net ietsje te hard.
“Hoezo” fluistert ze, en ze kwam met haar rode lippen dichterbij mijn oor “wordt je er een beetje ogemakkeijk van?”
Ik deinsde met mijn hoofd een beetje terug en knik schuldig.
Weer die knipoog. Ik hield het niet meer. En natuurlijk, natuurlijk is het onverstandig om iemand te zoenen midden in een kroeg, maar je weet hoe het gaat na een paar drankjes. Dan waan je je alleen, alleen en met z’n tweeën. Ik rook haar adem, haar parfum vlak voor onze lippen elkaar raakten. De rest is geschiedenis.

“Is het echt zo gegaan?” snauwt mijn broer.
Ik kijk op van dit vel papier.
Mijn broer kijkt mij met grote verbaasde ogen aan.
“Nee,” mompel ik nog half bij mijn verhaal “maar zou mooi zijn.”
“Slaat echt nergens op! Je had haar minstens twee keer d’r mobiel moeten laten pakken om het geloofwaardig te maken.”
Ik probeer te glimlachen als de dame uit mijn verhaal.
“Een heel gesprek zonder te Facebooken?” vervolgt hij “dat doet toch níémand meer?”
Ik schud mijn hoofd.
Mijn Emma werd overigens hardstikke gelukkig hoor. Met een halfzacht kantoorlulletje die niets te melden had, maar wel de wintersport betaalde. Niet romantisch, wel handig. Ik heb er nog een kat en kinderen bij bedacht, maar nog niet opgeschreven.
Ik houd op met voorlezen, want mijn broer staat op van mijn bank.
“Ik ga er vandoor,” zegt hij terwijl hij opzichtig zijn onderbroek weer goed doet en een boer laat, “ik ga nog even mijn af-en-toetje vol blaffen, ze komt zo terug van haar twerk-cursus.”
“Is goed boef, succes.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s