Maak je niet zo Dik

Dik zijn is een keuze: feit!
Ik kan walgen van dikke mensen. Mensen die mij kennen weten dat van mij en ik kan er niets aan doen. Een vervelende eigenschap in een maatschappij waar bijna de helft van de volwassen bevolking overgewicht heeft.

Vorige week pleitte een onderzoeker in De Pers voor het legaliseren van maagbanden bij kinderen. Dit soort chirurgische ingrepen zijn vooralsnog verboden bij kinderen. Kinderen met extreem overgewicht zouden voor een maagband in aanmerking komen. Een taboedoorbrekend statement dat bij ons in de kroeg weer discussies liet opborrelen over de kanker van deze tijd; fatsige kinderen.

Alle verklaringen worden uit de kast getrokken; slechte opvoeding van ouders, pesterijen op school, slecht eten in de supermarkten, friettent naast de schoolkantine, er gevoelig voor zijn, zware botten. Allemaal waar. Maar is dat een excuus? Een excuus dat al onze kinderen moddervet worden? Nee, want niemand wordt dik door gewoon gezond te eten. Niemand wordt dik geboren.

Iedereen kan elke dag in de spiegel kijken en zijn of haar probleem, letterlijk, opwegen. Alle dikke mensen zwakke lelijke minderwaardige schepsels noemen gaat misschien te ver, maar ik moet toegeven moeite te hebben mezelf te onderdrukken niet af en toe een dikkertje bij de onderkin te grijpen en kijken hoever ik het vetweefsel over de schouder heen kan slingeren. Waarom is dat een onacceptabele afschuw?

De reden is vrij simpel; dikke mensen zijn zielig, dikke mensen zijn slachtoffer. “Achter elk dik persoon zit er verhaal.” Achter elk slank persoon ook wel. Soft gedoe. Aanpakken die ‘hap’!
Eten is de meest geaccepteerde verslaving der maatschappij. Iedereen die afkeurend is tegen junks, rokers of drinkers de dood toewenst krijgen verdomme bijna een lintje. Maar je negatief uiten tegenover dikke mensen is lullig. Waarom?
Dik worden heeft in de westerse wereld het ‘alcoholsyndroom’ opgelopen en daar nog een schep bovenop gedaan. Het is namelijk dood en doodnormaal.

De maatschappij verblubbert. En verblubberde mensen gaan zichzelf vergelijken met andere blubbers, waardoor alle blubbers weer blubberiger worden. Een vicieuze cirkel. Jezelf dik relativeren.

Mensen die in de spiegel kijken en hun best doen niet meer bij de dikke helft van de samenleving te horen, respect! Het eraan eten is makkelijk, het eraf trainen zo verdomde moeilijk. Slanker worden kan immers ook nooit gezond. Maar er zijn teveel mensen die wegkwijnen in zelfgenoegzaamheid. Doe nog maar een koekje, waarom niet? En stop je kind er ook maar mee vol. Alsjeblieft voed uw kinderen niet zo op, eten is de eerste verslaving waar ze mee in aanraking komen. Vetzucht is níet normaal. Als we ons dat realiseren hoeft er geen kind meer een maagband. Of leg ik het er te dik bovenop?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s