Boodschappen

Boodschappen

“Moet jij nog wat hebben?”, vraag ik naar boven.

“Nee hoor!” klinkt er van de zolderkamer.

Ik print het boodschappenlijstje uit. Samen met mijn opnameapparatuur stop ik voorzichtig het A4’tje in mijn koffer.

“Ga je meteen door naar je werk?”, vraagt Merel.

“Doe niet zo onpersoonlijk, muts! Kom even naar beneden als je iets wilt vragen”, antwoord ik. “Wat?”

Ik sla met vlakke hand op mijn voorhoofd. Ik schiet uit mijn stoel en loop de trap op naar onze slaapkamer.

“Je verstond me wel”, zegt Merel als ik de kamer binnen kom lopen.

“Lekker ding ben je. Jij mij dus ook.”

Merel knikt.

“Maar ik ga meteen door naar de zaak, de redactie moet mijn opnames nog goedkeuren en ik heb geen zin om heen en weer te fietsen.”

“Prima, dan zie ik je vanavond?”

Ik draai om en loop de deur uit alsof ik Merel niet heb gehoord.

Ik hoor Merel grinniken.

“Het is wel goed met je”, zegt Merel als ik bijna beneden ben.
Met mijn koffer in mijn hand loop ik de deur uit. Uit mijn linker binnenzak pak ik mijn fietssleutel. Ik probeer me een weg te banen door de kakbakken die onze buurt rijk is. Onze oprit moeten we delen met twee buren. Ze mogen zich prijzen dat ik noch Merel een auto bezit; zelfs mijn fiets past niet tussen de BMW en de Mercedes van onze naasten. Ik til mijn fiets op zodat ik geen van de zijspiegels raak, maar geef de BWM nog wel een trap tegen de bumper ter compensatie. Ik slinger mijn koffer op mijn bagagedrager en fiets nog een beetje geërgerd richting de lokale Albert Heijn.

Zo welvarend als onze buurt is, zo arrogant zijn de mensen. De prachtige villa’s met grote auto’s waar ik langs rijd zien er prachtig uit, als een rijtjesstraat vol kastelen. Maar stuk voor stuk omringd door geschilderd en gelakt tralies. Ik heb pas een kilometer gefietst maar ben slechts een dertigtal huizen tegengekomen.

De 28ste villa ken ik wel. Daar had een mevrouw met bekakt stemmetje Merel een keer uitgenodigd om een kop koffie te drinken. Onder het mom van een verwelkoming. Achteraf ging het om een test. Merel had die dag een half kop koffie laten staan en rende alweer de eindeloze afrit af om te ontkomen aan de ondervraging. “Wat voor werk doet jouw man eigenlijk? Hoeveel verdient hij daar mee? Heeft hij geen titel?”

Die ochtend probeerde Merel uit pure wanhoop nog wat te vertellen over onze wintersport. Maar ook bij dat verhaal was het merk van onze ski’s en de sterren van ons hotel belangrijker dan de lol die we hadden.

Zo is onze buurt verdeeld. Je geld, macht en status indiceren je kansen. Merel en ik, hebben geen schijn van kans.

Ik zet mijn fiets voor de grote parkeergarage; er is helaas geen fietsenstalling. De schuifdeuren met immense oranje hamsters erop gaan open. “Wilt u alstublieft uw koffer afgeven bij de servicebalie?”, vraagt een man van de beveiliging.

“Nee”, antwoord ik bot.

Alsof ik mijn koffer met apparatuur ga afstaan aan een airmiles-miep met een IQ ergens rond haar leeftijd. Ik sta op het punt een betoog te geven over het recht mijn koffertje bij me te houden maar word gelukkig al geëxcuseerd.

“Loopt u maar naar binnen”

De man van de beveiliging geeft me een knipoog. Ik mag godverdomme trots zijn dat ik boodschappen mag doen in de Albert Heijn.

De winkel is gevuld met gemaakte glimlachjes. Per kunstmatig opgelapte, veertigjarige, werkende moeder was er wel een jonge knaap die haar persoonlijk bijstond bij het boodschappen doen.

Het winkelmandje van de oude dame naast mij is gevuld met een super-de-luxe stoommaaltijdje voor in de magnetron, een pak sojamelk met fruit-choco smaak en een pak Caesar hondenvoer met echte stukjes rund en peterselie. Ik zoek zelf naar kaas.

“Een ons jonge kaas alstublieft” vraag ik netjes aan de dame met een wit papieren petje.

“Natuurlijk!”, zegt ze. Als een kind waar een camera op gericht wordt straalt een Prodent-glimlach van het gezicht van de dikke dame, “Wat voor kaas?”, vraagt ze.

“Nou… jonge kaas”, herhaal ik overdreven gearticuleerd.

“Maar wat voor jonge kaas?”

“U bent kaasjuffrouw, verzin iets!”, roep ik. “Het kan me niet schelen of het van bruine koeien komt, of het 20+ kaas is, waar is honderd keer op moet kauwen en het in de zelfde vorm er weer uitkomt, als ik zo meteen maar een lekker plakje jonge kaas kan doen op een sneetje brood van uw bakkerij!”

De kaasjuffrouw zegt niets meer. Maar de missie is geslaagd; het is jonge Beemsterkaas geworden.

Ik zucht. Ik slof richting de volgende afdeling; de bakkerij. Voor mij staat een bleke vrouw met fel rode lippenstift. Haar mondhoeken staan ver omlaag, ze raken bijna haar kaken.

“Een Twentsbruin klooster vloerbrood alstublieft.”

Daarna bestelt ze nog één of andere zonnebloemchaos uit ergens, veel westelijker dan hier, waarvan ik de nam niet drie keer achter elkaar zou kunnen zeggen. De jonge dame achter de toonbank gaat zonder blikken of blozen en met gebogen hoofd voor haar aan het werk.

Ik blijf nog even naar de vrouw met de mondhoeken kijken.  Haar wangen zijn opgepompt als twee kleine rode ballonnetjes die tegen het gezicht van een clown zijn geplakt. Het doet me denken aan een hamster die zijn eten bewaart voor wanneer hij honger heeft. Ik hoop met heel mijn hart dat iemand in de supermarkt een goede mop vertelt. Als de dame hard zou lachen, weet ik zeker dat de plastic wangetjes het niet zouden trekken en haar mondhoeken tot aan haar oren zouden uitscheuren. Maar helaas. Bovendien zijn die mondhoeken door de jaren heen niet voor niets gezakt; ze zal wel geen goed gevoel voor humor hebben.

“Goe- Goedemiddag”, stamel ik uit als ze haar kille ogen tot mij richt. De dame zegt niets maar pak de luxe ingepakte broden en loopt met opgeheven kin richting het koeleiland.

Ik graaf me een weg tussen de broden tot ik een enigszins normaal halfje bruin tegen kom. Ik begeef me snel naar kassa 17. Ik heb eigenlijk veel meer op mijn boodschappenlijstje, maar ik heb geen zin om helemaal door Shampoolonië te trekken, of op expeditie te gaan naar zoutjes-eiland en durfde me niet in bierstad te begeven. Bovendien moet ik nog zeker 78 huizen verder fietsen voor ik op mijn werk ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s