Landje van Wantrouwen

Maandagochtend in een klein kamertje stond ik op. Niet betreurd want het was mijn kleine kamertje. Moe, maar klaar voor een nieuwe prettige week in het frisse koude kikkerlandje van ons. Maar… Het bleef maandag, dus de omgeving moest wel even meewerken! Normaal ben ik echt niet van de uitspraken “als je aardig tegen mij doet dán…” Maar nu had ik die instelling wel even.

Ik ging langs de Dekamarkt voor een gebalans… Voor ontbijt. Ik werd verwelkomd door een A4-tje met daarop: “scholieren moeten hun tas bij de balie afgeven, twee ter gelijk naar binnen! Bij diefstal wordt aangifte gedaan bij de politie.” Ook op de parallelle schuifdeur hing diezelfde tekst. Ik had alleen mijn grote camerakist bij me, maar moge duidelijk zijn dat ik die niet geef aan een miep die enkel kan vragen voor airmiles met een IQ van ergens rond haar leeftijd! Bij de laatste deur, van de toch al niet gezellige ingang van de Dekamarkt, staat “pas op! Zakkenrollers actief!” Wat afgezien van ontmoedigend voor het boodschappen doen, ook nog eens ontactisch is. Bij zo’n bordje ga ik meteen kijken waar mijn portemonnee ook al weer zit.

Ik merkte dat mijn goede moed meteen onderdrukt was door zo’n motie van wantrouwen midden in mijn gezicht. Helemaal toen ik mijn camerakist liet staan in de trein, toen ik naar het hygiënische toilet moest. Toen ik terug kwam stond er een piekerig oud dametje naar de kist te wijzen met een conducteur die vroeg of het van mij was en wat er in zit. (Even een tip tussendoor: probeer nooit ironisch te reageren op een conducteur! Die mensen zijn tot op het bot ‘dichtgegroeid’)

Wat is dat toch?! Die bikkelharde vervreemding? Dat ingegroeide wantrouwen. Ik snap wel waar het vandaan komt en dat het niet uit het niets komt. Maar die gespannen attitude… Dat is toch gewoon niet gezellig. Wat is er toch gebeurd met ons tolerant landje? Kunnen we niet gewoon met z’n alle een theetje drinken en het er even over hebben? Dat de volgende keer dat ik bij de Dekamarkt komt er een gezellige meid staat die me welkom heet in de winkel en in mijn oor fluistert dat ik mijn tomaten hier wel moet wegen.

Ik weet dat ik te veel klaag, maar ik klaag tenminste over de klagers. Ik predik gewoon weer voor het gezellige Nederland waar ik in geboren ben. Ik hoop dat er meer mensen zijn als dat blonde meisje op Haarlem station, die mij met een beetje medelijden naar me lachte toen ze zag waarmee ik aan het slepen was. En niet een raar koffertje meteen aanziet voor bom. Gewoon weer relaxt en ontspannen.

Een gedachte over “Landje van Wantrouwen

  1. Veel spelfouten Joris!
    Afgezien van dat, echt keihard raak. Ik ben het helemaal met je eens. Wantrouwen en overdreven maatregelen komen bij mij ook mijn neus uit. Was dat blonde meisje trouwens lekker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s